Wanneer je merkt dat je steeds opnieuw geraakt wordt door hetzelfde gedrag van anderen, is de kans groot dat het niet alleen over de ander gaat. Sterke irritatie, teleurstelling of het gevoel niet gezien te worden, kunnen wijzen op onvervulde behoeften die diepgeworteld zijn. Veel volwassenen hebben geleerd hun aandacht naar buiten te richten om zich veilig en verbonden te voelen, maar zijn daardoor het contact met hun eigen behoeften kwijtgeraakt. In dit blog komt aan de orde hoe deze patronen ontstaan, hoe je ze herkent en wat er nodig is om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen welzijn.

Hoe lastig kan het zijn om je veilig te voelen als je (emotioneel) onveilig bent opgegroeid. Je zenuwstelsel is continu alert en scant: Wat gebeurt er bij de ander? Hoe kan ik daarop inspelen? Hoe zorg ik ervoor dat ik veilig blijf? Je zenuwstelsel slaat alarm als er nu eigenlijk niets aan de hand is of reageert niet of nauwelijks als je juist een grens zou moeten aangeven. Begrijpen waar het vandaan komt kan helpen, maar is vaak niet genoeg. Wat helpt dan wel? Het herstellen van basisveiligheid begint in het lichaam. In deze blog neem ik je mee in lichaamsgerichte manieren om die veiligheid stap voor stap te ontwikkelen.

"Is dit nu een trigger, of is dit echt niet oké?" Emoties kunnen verwarrend zijn: soms lijkt een situatie heftiger dan hij is, omdat er oud zeer wordt aangeraakt. En soms is het gewoon niet gezond of veilig. In deze blog lees je hoe je het verschil leert herkennen tussen een onvervulde kindbehoefte en een gezonde volwassen grens.

Wanneer je lange tijd vooral gericht bent geweest op de ander, op het pleasen, aanpassen of vermijden van conflict, raak je het contact met jezelf gemakkelijk kwijt. Je weet misschien nog wel wát je voelt of nodig hebt, maar je kunt er niet meer goed bij of durft er niet naar te handelen. Het zenuwstelsel speelt hierin een centrale rol: het probeert je te beschermen, maar doet dat vaak op automatische piloot, gebaseerd op oude ervaringen. De sleutel tot heling ligt in het herkennen van die automatische patronen én het actief oefenen met het opnieuw contact maken met jezelf. Maar hoe doe je dat in de praktijk, als je jarenlang iets anders gewend bent? Hoe leer je luisteren naar jezelf, en wat is er nodig om relaties te bouwen waarin je jezelf niet opnieuw verliest?

Voel jij je vaak verantwoordelijk voor het geluk van de ander in een relatie? Of merk je dat je jezelf wegcijfert, om de verbinding maar niet kwijt te raken? Dat doe je niet zomaar: je zenuwstelsel speelt hier onbewust een grote rol in. Voor veel mensen zijn relaties geen veilige haven, maar een plek waar oude pijn en patronen onbewust worden herhaald. Dit komt niet door een gebrek aan wilskracht, maar door de manier waarop je zenuwstelsel is gevormd door eerdere ervaringen. In deze blog lees je hoe je jezelf (onbewust) kunt verliezen in een relatie en welke rol je zenuwstelsel daarin speelt.

Herken je jezelf in terugkerende patronen van angst, moeite met relaties of een constant gevoel van alertheid, zonder duidelijke oorzaak? Veel mensen dragen onbewust de gevolgen van ontwikkelingstrauma met zich mee. Het ontstaat vaak vroeg in het leven, wanneer veilige hechting of emotionele ondersteuning ontbreekt. De signalen zijn niet altijd duidelijk, maar ze kunnen diep doorwerken in relaties, zelfbeeld en dagelijks functioneren. In deze blog lees je hoe je ontwikkelingstrauma kunt herkennen aan de hand van concrete signalen.

De polyvagaal theorie (PVT) gaat over de werking van het autonome zenuwstelsel en is ontwikkeld door Stephen W. Porges, een Amerikaanse psycholoog en neurowetenschapper. Deze theorie is belangrijk als we proberen te begrijpen wat trauma is en welke invloed het heeft op ons lichaam, denken voelen en gedrag.

Wij kunnen van alles in ons lichaam ervaren: sensaties, gevoelens en emoties. Wat we meestal niet geleerd hebben, is daar ruimte aan te geven, zonder er van weg te gaan. Vaak leren we het tegenovergestelde: afleiding, ontkenning, verdoving, rationaliseren. Op de korte termijn helpt het je: je hoeft het niet te voelen. Op de langere termijn creëert het allerlei klachten.

Vind jij het lastig om grenzen aan te geven? Vaak heeft dat een dieperliggende oorzaak. Zo kan het zijn dat het niet veilig voor jou is geweest om grenzen aan te geven. Hierdoor kun je uit contact zijn geraakt met de signalen van je lichaam.

Emotionele wonden kunnen er onbewust voor zorgen dat je niet voluit leeft. Als je daar iets aan wilt doen, kan dit artikel je op weg helpen. Hierin worden 8 sleutels voor heling beschreven.