Veel mensen met ontwikkelingstrauma lopen rond met een gevoel dat moeilijk uit te leggen is. Het voelt zo diep en altijd aanwezig dat het niet in woorden te vatten is. Er zijn vaak geen duidelijke herinneringen. Het zit in een onveilig gevoel in je lichaam, in hoe je jezelf ervaart en hoe je relaties beleeft. Misschien herken je iets van het volgende.
Alsof er geen echte basisveiligheid in je zit
Soms voelt het alsof er van binnen geen stabiele grond is om op te staan. Alsof je zenuwstelsel nooit helemaal heeft geleerd dat het veilig kan zijn. Zelfs als je weet dat er niets aan de hand is, kan er een subtiele spanning blijven. Een constant aanwezige alertheid. Alsof een deel van jou voortdurend checkt of alles nog wel oké is. Je kunt merken dat je moeite hebt om echt te ontspannen. Alsof je lichaam altijd een beetje 'aan' staat, ook als je rustig op de bank zit. Dat checken of alles oké is, kan ook later komen, als je weer uit de situatie bent. Je denkt dan eindeloos na over wat je hebt gezegd, hoe je hebt gedaan en wat de ander daarvan kan vinden. Ook dit komt voort vanuit hetzelfde gevoel: je voelt je in de basis onveilig.
Alsof je jezelf van binnen niet helemaal stevig voelt
Je voelt je vaak van binnen minder stevig dan anderen lijken te zijn. Daardoor is het soms alsof anderen een taal spreken die jij niet kent. Misschien merk je dat je je gemakkelijk aanpast aan anderen. Dat je voelt wat zij nodig hebben, vaak eerder dan wat jij zelf nodig hebt. Je kunt je afvragen wie je eigenlijk bent als je niet bezig bent met rekening houden met anderen. Het kan voelen alsof je identiteit minder vast is. Alsof je jezelf steeds een beetje vormt naar de situatie en niet helemaal weet wie je zelf nou eigenlijk bent.
Een diepe gevoeligheid voor afwijzing
Misschien merk je dat kleine signalen van anderen onverwacht veel impact hebben. Bijvoorbeeld een kort bericht, een verandering in toon of iemand die minder reageert dan normaal. Van binnen kan dat ineens voelen als een steek van schaamte of paniek. Alsof er iets mis is gegaan en jij het waarschijnlijk fout hebt gedaan. Niet omdat je rationeel denkt dat dat zo is, maar omdat je systeem zo reageert.
Het gevoel dat je tekortschiet
Je draagt een sterke innerlijke criticus met je mee. Een stem die zegt dat je het beter had moeten doen, dat je niet zo gevoelig moet zijn, dat anderen het beter kunnen. Die stem kan zo vertrouwd zijn dat je hem nauwelijks meer opmerkt. Maar hij kan wel voortdurend druk geven. Het kan voelen alsof je altijd tekortschiet.
Verlangen naar verbinding maar het ook heel spannend vinden
Je kunt een sterke behoefte hebben aan verbinding. Aan gezien worden en aan iemand die je echt begrijpt. Maar tegelijkertijd kan nabijheid ook spanning geven. Op het moment dat er nabijheid is, kan er tegelijkertijd een innerlijke alarmbel afgaan die je alert maakt. Het voelt alsof je twee dingen tegelijk ervaart, namelijk: ik wil graag dichtbij zijn en het is niet veilig om dichtbij te zijn. Dat kan tegenstrijdig en verwarrend aanvoelen.
Niet goed voelen wat je zelf nodig hebt
Je kunt merken dat je goed weet wat anderen nodig hebben maar dat je moet nadenken over wat jij zelf eigenlijk wilt. Soms merk je pas laat dat je moe bent, dat iets te veel was, of dat je grens eigenlijk al eerder bereikt was. Het kan voelen alsof je erg je best moet doen om je innerlijke stem te horen en daarnaar te luisteren.
Emoties die soms overspoelen of juist afgevlakt voelen
Je kunt momenten hebben waarop emoties ineens intens worden. Verdriet dat diep binnenkomt, schaamte die zwaar voelt in je lichaam of angst die snel oploopt. Maar het kan ook andersom zijn. Dat gevoelens juist ver weg lijken. Alsof er een soort demping zit tussen jou en wat je voelt. Sommige mensen beschrijven dat als leven op automatische piloot.
Een vermoeid en gespannen lichaam
Ontwikkelingstrauma komt tot uiting in het lichaam. Je herkent het bijvoorbeeld aan voortdurende spanning, een naar gevoel in je maag of aan altijd zo moe zijn zonder dat het goed te verklaren is. Het lichaam heeft geleerd om alert te blijven omdat het ooit nodig was om zo te reageren en dat uit zich vaak in lichamelijke klachten.
En misschien herken je vooral dit
Dat het moeilijk is om dit alles goed uit te leggen. Omdat het niet één gebeurtenis is waar je naar kunt wijzen. Het is eerder een manier waarop je binnenwereld zich heeft gevormd. Een manier van voelen, reageren en beschermen die ooit heel logisch was. Een gevoel van niet belangrijk te zijn en een gevoel van tekort schieten.
En ook al voelt het misschien alsof dit gewoon is wie je bent, veel mensen ontdekken later dat hun systeem ook nieuwe ervaringen van veiligheid kan opdoen. Zo kun je jezelf helpen met het bouwen aan een veiliger en rustiger gevoel in jezelf. Je kunt leren hoe je echte verbinding maakt met jezelf en met anderen. En je kunt daardoor vrijer worden in je keuzes.
Wil je graag weten hoe? Vraag gerust een vrijblijvende kennismaking aan .