Als jij vaak 'laat maar' denkt, dan kan het zijn dat het voelt alsof je niet helemaal aanwezig bent in je eigen leven. Een soort leegte die moeilijk uit te leggen is, maar zich vaak uit in een gevoel van: is dit het nou? Of: waar ben ík nou eigenlijk gebleven?
Aan de buitenkant ziet niemand het aan je maar je zegt misschien niet snel wat je nodig hebt. Je twijfelt voordat je iets zegt. Je voelt eerst de ander aan. Ondertussen vertel je jezelf dat het niet zo belangrijk is. Maar vaak is het wél belangrijk. Alleen heeft jouw systeem ooit geleerd dat het veiliger was om niet te veel ruimte in te nemen.
Contact met je binnenwereld verliezen
Veel vrouwen zijn het contact met hun binnenwereld langzaam kwijtgeraakt. Niet ineens, maar geleidelijk. Omdat er ooit weinig ruimte was voor emoties, behoeften en kwetsbaarheid. Of simpelweg omdat je vroeg hebt geleerd dat zorgen voor anderen belangrijker was dan voelen wat jij nodig had. Dan ontstaat er vaak een verwijdering van jezelf. Je blijft aanwezig voor iedereen, maar niet meer voor jezelf. En juist dat kan een gevoel van eenzaamheid geven. Dan ben je niet eenzaamheid omdat er niemand is, maar omdat jij jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.
Je gaat functioneren vanuit spanning
Eenmaal volwassen kun je ontzettend goed denken, analyseren, zorgen, regelen en begrijpen. Maar je kunt veel moeilijker voelen wat je nodig hebt, waar je grens ligt, wat je verlangt en wanneer iets pijn doet.
Je lichaam raakt gewend aan inhouden. Alsof er steeds een kleine rem actief is. Een rem die gevoelens tegenhoudt maar ook boosheid, levensenergie, spontaniteit en plezier.
Het lichaam vergeet het niet
Veel mensen denken bij trauma aan grote gebeurtenissen en herkennen het niet snel bij zichzelf. Maar in de praktijk gaat trauma vaak over wat je structureel hebt moeten missen. Namelijk ruimte, afstemming en emotionele veiligheid. Het gevoel dat jouw binnenwereld welkom was.
Als je als kind voelde dat jouw emoties 'te veel' waren, dat er weinig plek was voor jouw behoeften en dat liefde afhankelijk was van aanpassen, dan doet je zenuwstelsel iets heel slims: minder ruimte innemen.
Dit gaat niet bewust. Verbinding is essentieel. Een kind offert eerder zichzelf op dan de verbinding met zijn omgeving omdat je nog afhankelijk bent.
Trauma zit meestal niet in chronologische herinneringen. Het leeft onbewust en automatisch in het lichaam. Je merkt het misschien aan een oppervlakkige ademhaling, een borst die straks voelt of aan altijd alert zijn op de ander. In automatisch glimlachen. In snel "maakt niet uit" zeggen, terwijl het voor jou wél uitmaakt.
Leegte is vaak geen tekort, maar een signaal
Veel vrouwen proberen leegte op te lossen door nog beter hun best te doen. Meer te begrijpen, te ontwikkelen en te geven. Maar leegte ontstaat vaak niet doordat je te weinig doet. Leegte ontstaat doordat er vanbinnen te weinig écht gevoeld mag worden. Je lichaam is al heel lang gewend aan inhouden, sterk blijven en doorgaan. Terwijl er diep vanbinnen misschien juist behoefte is aan zachtheid, vertraging, rust en echte verbinding. Herstel ontstaat wanneer je lichaam langzaam mag ervaren dat je jezelf niet meer hoeft te verkleinen om verbonden te blijven.
Je ruimte terugleren nemen
Ruimte innemen betekent niet: hard worden, egoïstisch worden of altijd op de voorgrond staan. Herstel ontstaat wanneer je lichaam langzaam weer mag voelen dat jij jezelf niet meer kleiner hoeft te maken om geliefd, veilig of verbonden te zijn.
Dat betekent kunnen blijven bij een behoefte zonder die meteen weg te relativeren. Kunnen opmerken wat je raakt, wat je wil en wat klopt voor jou, zonder jezelf direct terug te trekken op de plek waar het allemaal niet uitmaakt.
Maar ook door op te merken wanneer je jezelf weer inhoudt. Door niet meteen over jezelf heen te stappen. Door te luisteren naar wat je lichaam je probeert te vertellen. Dat vraagt veiligheid, vertraging en opnieuw leren thuiskomen bij jezelf.
En ergens weet je dat vaak al. Omdat er iets in jou is dat niet alleen wil functioneren, maar ook echt wil leven. En dat begint bij het moment waarop je niet automatisch zegt: "laat maar" en in plaats daarvan heel voorzichtig voelt: wat wil ík nu eigenlijk écht?
Voel je dat je hier begeleiding bij wilt?
Je bent welkom om contact op te nemen en een kennismaking in te plannen. Samen kijken we naar wat jij nodig hebt om weer meer veiligheid, rust en verbinding met jezelf te ervaren.