Lichaamsgericht werken

Veel vrouwen die ik begeleid in mijn praktijk functioneren aan de buitenkant goed. Ze dragen verantwoordelijkheid, zorgen voor anderen en houden hun leven draaiende. Maar onder die buitenkant leeft vaak iets heel anders: een diep, lichamelijk weten dat verbinding niet vanzelf veilig voelt. Ze merken dat er voor hen weinig ruimte is in relaties. Dat ze zich kleiner voelen in contact met anderen. Dat grenzen en behoeften aangeven lastig is. Ze weten dit en juist daarom is er ook schaamte. Maar wat ze ook proberen, relaties voelen vaak onveilig, zelfs als ze een veilige relatie hebben. In dit blog neem ik je mee in de hechtingsfasen, als een manier om te herkennen wat zich in jou heeft gevormd. Je gaat zien hoe veilige hechting er van binnenuit uitziet, en wat er in je lichaam gebeurt wanneer die veiligheid er vroeger niet of niet volledig was. Door deze fasen te begrijpen, krijg je woorden voor iets wat je misschien al lang voelt: waarom relaties soms spanning oproepen, zelfs als ze veilig zijn. Waarom grenzen lastig zijn. Waarom je soms het gevoel hebt dat je moet kiezen tussen jezelf en de ander.

Voel je dat je jezelf niet helemaal vertrouwt in relaties? Misschien functioneer je prima op werk of in je dagelijkse leven, maar merk je dat je nog steeds twijfelt aan je eigen gevoelens, grenzen en keuzes. Dat is herkenbaar voor vrouwen met relationeel trauma: een subtiele, maar diepe impact van vroegere onveilige of afwezige verbindingen. In deze blog ontdek je hoe je langzaam weer vertrouwen in jezelf kunt opbouwen, met vijf concrete stappen om je onderscheidingsvermogen en relationeel zelfvertrouwen te versterken. Zodat je niet langer buiten jezelf zoekt naar bevestiging, maar stevig geworteld staat in je eigen ervaring.

Soms kun je precies uitleggen waarom je doet wat je doet. Je ziet je patronen, je begrijpt waar ze vandaan komen en toch… verandert er van binnen weinig. Alsof inzicht je wel dichter bij jezelf brengt, maar net niet diep genoeg om echt iets te verschuiven. Dat was jarenlang mijn eigen ervaring. Ik dacht dat ik mezelf goed kende, dat ik bewust bezig was met mijn ontwikkeling en toch bleef ik vastlopen. Mijn hoofd wist veel, maar mijn lichaam vertelde een ander verhaal. Die innerlijke spanning, die onderliggende alertheid. Ik kon het verwoorden, maar het veranderde niets aan hoe ik het voelde. In mijn praktijk zie ik vaak vrouwen die precies dit ervaren: sterk, bewust, reflectief, en toch gevangen in patronen die hun lichaam nog steeds vasthoudt. In dit blog deel ik niet alleen wat ik heb geleerd over het verschil tussen begrijpen en werkelijk voelen, maar ook hoe mijn persoonlijke proces me op een ander spoor bracht. Een spoor dat begint bij het lichaam en het zenuwstelsel, en niet alleen bij het hoofd. Dit is een uitnodiging om te ontdekken waarom inzicht alleen vaak niet voldoende is bij ontwikkelingstrauma en hoe het échte voelen een nieuwe beweging kan starten.

Misschien herken jij dat je moe bent van altijd maar meer je best doen. Je best om geen fouten te maken. Je best om het anderen naar hun zin te maken. Je best om alles zo goed mogelijk te doen. Waarschijnlijk weet je heel goed van jezelf dat er een strenge kritische stem is en kan je ook goed begrijpen dat het niet helpend is. Maar hoe meer je het probeert te veranderen, hoe sterker de stem wordt. Wat veel mensen niet weten, is dat je de kritische stem niet tegengaat met analyse, controle of begrijpen waar het vandaan komt. Het is namelijk een diep ingesleten beschermingsmechanisme waarbij de ingang naar verandering ligt in een beweging naar binnen. In deze blog over de kritische stem, beschrijf ik hoe dat er praktisch uitziet.

Wat is de rol van praten in lichaamsgerichte therapie bij ontwikkelingstrauma? Veel mensen denken dat er weinig gepraat wordt bij lichaamsgerichte therapie. In deze blog lees je hoe het echt zit.

Hoe lastig kan het zijn om je veilig te voelen als je (emotioneel) onveilig bent opgegroeid. Je zenuwstelsel is continu alert en scant: Wat gebeurt er bij de ander? Hoe kan ik daarop inspelen? Hoe zorg ik ervoor dat ik veilig blijf? Je zenuwstelsel slaat alarm als er nu eigenlijk niets aan de hand is of reageert niet of nauwelijks als je juist een grens zou moeten aangeven. Begrijpen waar het vandaan komt kan helpen, maar is vaak niet genoeg. Wat helpt dan wel? Het herstellen van basisveiligheid begint in het lichaam. In deze blog lichaamsgerichte manieren om die veiligheid stap voor stap te ontwikkelen.

Voel jij je vaak verantwoordelijk voor het geluk van de ander in een relatie? Of merk je dat je jezelf wegcijfert, om de verbinding maar niet kwijt te raken? Dat doe je niet zomaar: je zenuwstelsel speelt hier onbewust een grote rol in. Voor veel mensen zijn relaties geen veilige haven, maar een plek waar oude pijn en patronen onbewust worden herhaald. Dit komt niet door een gebrek aan wilskracht, maar door de manier waarop je zenuwstelsel is gevormd door eerdere ervaringen. In deze blog lees je hoe je jezelf (onbewust) kunt verliezen in een relatie en welke rol je zenuwstelsel daarin speelt.

De polyvagaal theorie (PVT) gaat over de werking van het autonome zenuwstelsel en is ontwikkeld door Stephen W. Porges, een Amerikaanse psycholoog en neurowetenschapper. Deze theorie is belangrijk als we proberen te begrijpen wat trauma is en welke invloed het heeft op ons lichaam, denken voelen en gedrag.

Vind jij het lastig om grenzen aan te geven? Vaak heeft dat een dieperliggende oorzaak. Zo kan het zijn dat het niet veilig voor jou is geweest om grenzen aan te geven. Hierdoor kun je uit contact zijn geraakt met de signalen van je lichaam.