Zelfontwikkeling

Soms kun je precies uitleggen waarom je doet wat je doet. Je ziet je patronen, je begrijpt waar ze vandaan komen en toch… verandert er van binnen weinig. Alsof inzicht je wel dichter bij jezelf brengt, maar net niet diep genoeg om echt iets te verschuiven. Dat was jarenlang mijn eigen ervaring. Ik dacht dat ik mezelf goed kende, dat ik bewust bezig was met mijn ontwikkeling en toch bleef ik vastlopen. Mijn hoofd wist veel, maar mijn lichaam vertelde een ander verhaal. Die innerlijke spanning, die onderliggende alertheid. Ik kon het verwoorden, maar het veranderde niets aan hoe ik het voelde. In mijn praktijk zie ik vaak vrouwen die precies dit ervaren: sterk, bewust, reflectief, en toch gevangen in patronen die hun lichaam nog steeds vasthoudt. In dit blog deel ik niet alleen wat ik heb geleerd over het verschil tussen begrijpen en werkelijk voelen, maar ook hoe mijn persoonlijke proces me op een ander spoor bracht. Een spoor dat begint bij het lichaam en het zenuwstelsel, en niet alleen bij het hoofd. Dit is een uitnodiging om te ontdekken waarom inzicht alleen vaak niet voldoende is bij ontwikkelingstrauma en hoe het échte voelen een nieuwe beweging kan starten.

Je kunt rationeel begrijpen dat wanneer je partner een paar dagen weg is, die gewoon weer terugkomt en er niets veranderd is. En toch kan het in je lijf voelen als: “Is het nog wel oké tussen ons?” Dat kan zijn omdat je ooit ervaringen hebt opgedaan waarin nabijheid niet vanzelfsprekend bleef bestaan. In mijn nieuwe blog beschrijf ik hoe het kan dat je rationeel weet dat een relatie nog veilig is, terwijl je lichaam toch voelt alsof de verbinding op het spel staat.

Veel mensen met ontwikkelingstrauma lopen rond met een gevoel dat moeilijk uit te leggen is. Het voelt zo diep en altijd aanwezig dat het niet in woorden te vatten is. Er zijn vaak geen duidelijke herinneringen. Het zit in een onveilig gevoel in je lichaam, in hoe je jezelf ervaart en hoe je relaties beleeft. Voel je bijvoorbeeld vaak dat je innerlijk onrustig bent, dat emoties overspoelend of juist afgevlakt lijken, en dat nabijheid fijn en spannend tegelijk is? In dit blog vind je woorden voor wat je misschien al een lange tijd van binnen ervaart.

Wat is de rol van praten in lichaamsgerichte therapie bij ontwikkelingstrauma? Veel mensen denken dat er weinig gepraat wordt bij lichaamsgerichte therapie. In deze blog lees je hoe het echt zit.

In mijn vorige blog ‘Wat niemand je vertelt over helen’ deelde ik de eerlijke kant van herstel. Over hoe ontmoedigend het kan zijn, hoe langzaam het soms gaat en hoe weinig er gesproken wordt over die realiteit. Maar dat is niet het hele verhaal. Want naast alles wat zwaar is, gebeurt er vaak ook iets anders. Iets subtiels, maar krachtigs. Veranderingen die je misschien pas achteraf herkent, maar die alles verschuiven. In dit blog wil ik stilstaan bij de redenen om wél vertrouwen te hebben. Niet omdat het proces ineens makkelijk wordt, maar omdat je gaandeweg gaat ervaren: het kan anders.

Helen van ontwikkelingstrauma wordt vaak mooier voorgesteld dan het is. In de verhalen die je leest, lijkt het vooral licht, liefde en doorbraken. In werkelijkheid kan helen ook zwaar, verwarrend en ontmoedigend voelen en dat wordt zelden verteld. Op deze pagina deel ik eerlijk wat er gebeurt als je vastloopt, terugvalt of ontmoedigd raakt en waarom dit juist tekenen zijn dat je het echte werk aan het doen bent. Geen snelle oplossingen, maar herkenning, inzicht en steun.

Wanneer je merkt dat je steeds opnieuw geraakt wordt door hetzelfde gedrag van anderen, is de kans groot dat het niet alleen over de ander gaat. Sterke irritatie, teleurstelling of het gevoel niet gezien te worden, kunnen wijzen op onvervulde behoeften. Veel volwassenen hebben geleerd hun aandacht naar buiten te richten om zich veilig en verbonden te voelen, maar zijn daardoor het contact met hun eigen behoeften kwijtgeraakt. In dit blog komt aan de orde hoe deze patronen ontstaan, hoe je ze herkent en wat er nodig is om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen welzijn.

"Is dit nu een trigger, of is dit echt niet oké?" Emoties kunnen verwarrend zijn: soms lijkt een situatie heftiger dan hij is, omdat er oud zeer wordt aangeraakt. En soms is het gewoon niet gezond of veilig. In deze blog lees je hoe je het verschil leert herkennen tussen een onvervulde kindbehoefte en een gezonde volwassen grens.

Wij kunnen van alles in ons lichaam ervaren: sensaties, gevoelens en emoties. Wat we meestal niet geleerd hebben, is daar ruimte aan te geven, zonder er van weg te gaan. Vaak leren we het tegenovergestelde: afleiding, ontkenning, verdoving, rationaliseren. Op de korte termijn helpt het je: je hoeft het niet te voelen. Op de langere termijn creëert het allerlei klachten.

Vind jij het lastig om grenzen aan te geven? Vaak heeft dat een dieperliggende oorzaak. Zo kan het zijn dat het niet veilig voor jou is geweest om grenzen aan te geven. Hierdoor kun je uit contact zijn geraakt met de signalen van je lichaam.