Zelfliefde en zelfzorg

"Met mij was er niets aan de hand." Misschien heb je die zin zelf ook weleens uitgesproken. Je was het makkelijke kind. Je vroeg weinig, paste je gemakkelijk aan en redde je prima. Je ouders hoefden zich geen zorgen om je te maken. Je deed het goed op school, had weinig problemen en leerde al jong om zelfstandig te zijn. Toch merk je als volwassene dat er iets schuurt. Je bent sterk en verantwoordelijk, maar ook vaak moe. Je zorgt gemakkelijk voor anderen, terwijl je zelf moeilijk om hulp vraagt. Ontspannen voelt lastiger dan doorgaan. Hoe kan het dat iemand die 'zo'n makkelijk kind' was, later vastloopt? In deze blog neem ik je mee in een andere kijk op het makkelijke kind. Om te begrijpen hoe vroeg aanpassen een slimme overlevingsstrategie kan worden. Want misschien was er inderdaad niets mis met jou. Misschien deed je precies wat nodig was om je verbonden en veilig te voelen.

Misschien vraag je je weleens af waarom je steeds weer in dezelfde patronen terechtkomt. Waarom je automatisch rekening houdt met iedereen om je heen, terwijl je jezelf daarin steeds een beetje kwijtraakt. Waarom grenzen stellen zoveel spanning oproept. Waarom je altijd sterk bent voor anderen, maar het moeilijk vindt om zelf om hulp te vragen. Waarom je blijft doorgaan, terwijl je lichaam allang aangeeft dat het genoeg is. Of waarom je precies weet wat je nodig hebt, maar er op de momenten die ertoe doen toch niet naar kunt handelen. De manieren waarop je jezelf vandaag beschermt, zijn vaak ontstaan bij het meisje dat je ooit was. En misschien is dat wel het belangrijkste om te begrijpen: Je overlevingspatronen vertellen niet wie je bent. Ze vertellen het verhaal van wat je ooit nodig had om je veilig te voelen. En precies daar begint de weg terug naar jezelf. In dit blog neem ik je mee naar de oorsprong van die patronen. Om te begrijpen hoe het meisje dat je ooit was, nog altijd invloed kan hebben op de vrouw die je vandaag bent. Want wat ooit nodig was om te overleven, hoeft niet langer te bepalen hoe je leeft.

Misschien zeg je vaker "laat maar" dan je eigenlijk zou willen. Niet omdat het je écht niet uitmaakt, maar omdat je hebt geleerd jezelf in te houden. Eerst de ander aanvoelen, niet te veel zijn, geen last vormen. Je hebt al vroeg geleerd rekening te houden met iedereen behalve jezelf. Dat patroon van klein houden hou je vol tot ver in je volwassenheid omdat niemand je heeft verteld hoe je dat nou doet: leven vanuit jezelf. Op volwassen leeftijd ben je degene die het regelt, zich groot houdt en alles probeert vóór te zijn. Vaak ten koste van jezelf. Veel hiervan ontstaat niet bewust. Je zenuwstelsel leert al vroeg hoe het verbinding veilig kan houden. Door je aan te passen en minder ruimte in te nemen. Je kunt lange tijd denken dat dit gewoon is hoe je bent. Tot je ontdekt dat er onder dat sterke en begripvolle deel ook een kwetsbaar deel zit dat vooral heeft geleerd om zichzelf kleiner te maken. Herstel begint vaak niet met nóg beter begrijpen, maar met langzaam weer voelen: wat heb ík eigenlijk nodig?

Misschien herken jij dat je moe bent van altijd maar meer je best doen. Je best om geen fouten te maken. Je best om het anderen naar hun zin te maken. Je best om alles zo goed mogelijk te doen. Waarschijnlijk weet je heel goed van jezelf dat er een strenge kritische stem is en kan je ook goed begrijpen dat het niet helpend is. Maar hoe meer je het probeert te veranderen, hoe sterker de stem wordt. Wat veel mensen niet weten, is dat je de kritische stem niet tegengaat met analyse, controle of begrijpen waar het vandaan komt. Het is namelijk een diep ingesleten beschermingsmechanisme waarbij de ingang naar verandering ligt in een beweging naar binnen. In deze blog over de kritische stem, beschrijf ik hoe dat er praktisch uitziet.

Wanneer je merkt dat je steeds opnieuw geraakt wordt door hetzelfde gedrag van anderen, is de kans groot dat het niet alleen over de ander gaat. Sterke irritatie, teleurstelling of het gevoel niet gezien te worden, kunnen wijzen op onvervulde behoeften. Veel volwassenen hebben geleerd hun aandacht naar buiten te richten om zich veilig en verbonden te voelen, maar zijn daardoor het contact met hun eigen behoeften kwijtgeraakt. In dit blog komt aan de orde hoe deze patronen ontstaan, hoe je ze herkent en wat er nodig is om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen welzijn.

Wanneer je lange tijd vooral gericht bent geweest op de ander, op het pleasen, aanpassen of vermijden van conflict, raak je het contact met jezelf gemakkelijk kwijt. Je weet misschien nog wel wát je voelt of nodig hebt, maar je kunt er niet meer goed bij of durft er niet naar te handelen. Het zenuwstelsel speelt hierin een centrale rol: het probeert je te beschermen, maar doet dat vaak op automatische piloot, gebaseerd op oude ervaringen. De sleutel tot heling ligt in het herkennen van die automatische patronen én het actief oefenen met het opnieuw contact maken met jezelf. Maar hoe doe je dat in de praktijk, als je jarenlang iets anders gewend bent? Hoe leer je luisteren naar jezelf, en wat is er nodig om relaties te bouwen waarin je jezelf niet opnieuw verliest?

Wij kunnen van alles in ons lichaam ervaren: sensaties, gevoelens en emoties. Wat we meestal niet geleerd hebben, is daar ruimte aan te geven, zonder er van weg te gaan. Vaak leren we het tegenovergestelde: afleiding, ontkenning, verdoving, rationaliseren. Op de korte termijn helpt het je: je hoeft het niet te voelen. Op de langere termijn creëert het allerlei klachten.

Vind jij het lastig om grenzen aan te geven? Vaak heeft dat een dieperliggende oorzaak. Zo kan het zijn dat het niet veilig voor jou is geweest om grenzen aan te geven. Hierdoor kun je uit contact zijn geraakt met de signalen van je lichaam.

Emotionele wonden kunnen er onbewust voor zorgen dat je niet voluit leeft. Als je daar iets aan wilt doen, kan dit artikel je op weg helpen. Hierin worden 8 sleutels voor heling beschreven.

We worden graag gezien en gehoord. De behoefte aan erkenning hebben we allemaal. Toch zijn we uiteindelijk zelf verantwoordelijk voor het vervullen van onze behoeften. Hoe komt het dan dat we toch dikwijls deze verantwoordelijkheid buiten onszelf leggen? De oorsprong daarvan ligt in het verleden, toen we werkelijk nog afhankelijk waren van onze omgeving voor het vervullen van onze behoeften.